Zapytana jakiś czas temu przez koleżankę "co teraz jest modne, bo nie wiem co powinnam kupić?" usiadłam zmieszana, zawiesiłam się i biedna moja towarzyszka przez kilka minut zastanawiała się, czy nie trzeba by wezwać karetki. Kierując się zasadą "jak nie wiesz co odpowiedzieć porozmawiaj o pogodzie" wydusiłam z siebie tylko niepewnie "Hmm, ale słońce świeci, idziemy na spacer?" i pomaszerowałam przed siebie. Jednak zawsze kiedy zastanawiam się nad tym jednym z najczęściej zadawanych mi przez ludzi z otoczenia pytaniem (wszyscy wiedzą, że potrafię zamknąć się w małej garderobie o wymiarach 1 x 2 m, najlepiej z nowym wydaniem Harper's Bazaar (na Vogue pozwalam sobie tylko w Empiku) i lodami kawowymi, i przesiedzieć tak cały dzień, porównując ubrania z profesjonalnych edytoriali z moimi) mimowolnie się wzdrygam. Należałoby raczej zadać pytanie "Co teraz NIE JEST modne?". Jeśli miałabym podać największe dokonanie blogosfery modowej, bez wątpienia uznałabym, że jest to próbowanie coraz większej ilości nastolatków (i nie tylko) do podążania za... no właśnie. Czy za sobą, czy za trendami? Ośmielę się stwierdzić, że obecnie bardziej "modne" jest zapewnienie, że zamiast śledzić pokazy i to, co dzieje się na wybiegach, preferujemy podążanie za własnym, unikalnym stylem. Jedna z moich największych zasad (którą zawsze powtarzam sobie patrząc na niektórych przechodniów) to stwierdzenie, że każdy jest ubrany modnie, na swój osobisty i unikatowy sposób. Nie ważne czy wolisz spodnie czy spódniczki, nie ważne czy wszystko masz czarne czy tryskasz kolorami. Ważne, że znajdujesz w tym siebie. 

Some time ago my friend asked me "what is in fashion now?" and I, after a quick thought, sat on the ground and didn't say anything for a few minutes. She started to think that we have to call for an ambulance or something because I was looking like a dead person, so I suddenly changed a subject in the most stupid way ever "Let's just go for a walk, the weather is so beutiful!" and I was gone, so was the conversation. Although I didn't want to answer her then, I had to spare a thought for that burning issue here. Every time some of my friends or family (they all know that I am able to lock in my little (1 x 2 meteres ) closet with the newest Harper's Bazaar issue (Vogue is only avaliable for me in the newsagent's) and a box of coffe ice cream and sit there, trying to make the outfits of the collections with my own clothes) asks me about trends and all that stuff I feel strange. I think we should all ask "Is there anything that ISN'T in fashion now?". I think not. This is one of the fashion blogging's achievements, but yes, I am really pleased with the rising amount of young (and not only young) people trying to find their own style. I can even claim that we are all bored with those 'fashionable' pieces changing every month, aren't we? One of my top rudiments is that everybody looks fashionable in his own and unique way. Everyone has another sense of taste and likes diffrent things. So here comes my another rule - We should accept everyone in the way he is, he likes to be and wants to be. 

Dlaczego tak nagle znowu poruszyłam temat trendów? Skłoniła mnie do tego obecna w dzisiejszym zestawie panterka. Pamiętam, ah pamiętam, jak zaklinałam się, że nigdy jej nie założę, że nie lubię, że ten wzór nie jest dla mnie i wybierałam zebrę. Teraz uwielbiam te nieregularne łatki, obecne zarówno na bluzce jak i na okularach. No właśnie, nie przypominam sobie, żeby panterka kiedykolwiek wyszła z mody. Albo dżins. Lub biel latem. Widzicie? Jednak o tym co modne nie stanowi tylko Karl Lagerfeld, ale też my sami.

Why did I spoke about trends again? I thought about it while editing my pictures to that post, because of that pantera print on my top and sunglasses. I can't think of any time that those wild spots weren't in fashion. Or denim. Or even white colour in summer. See? Not only Karl Lagerfeld is making things fashionable, we also are!

Pimkie sweater, Pimkie top, Reserved shoes, Brylove sunnies, no name shorts

Lata 60. Czasy Audrey Hepburn i Twiggy. Te cudowne lata, kiedy kobiety nosiły prosto skrojone, acz kobiece sukienki z kołnierzykami a mężczyźni nie potrafili wyobrazić sobie życia bez garnituru. Pamiętam jak kiedyś naczytałam się "Ani z Zielonego Wzgórza" (mama rozważała czy nie dać szlabanu na bibliotekę, po dosłownym połknięciu każdej powieści pojawiały się kolejne defekty na moim mózgu, skutki widoczne do dzisiaj) i niesamowicie utożsamiałam się z pragnieniem głównej bohaterki, by żyć w odległych czasach, gdy chłopcy byli dżentelmenami i chadzali ze swoimi damami na spacery, osłaniając swoje wybranki białymi, haftowanymi parasolami od słońca i częstując je lodami waniliowymi z przydrożnej cukierni. Jednak po jakimś czasie stwierdziłam, że cóż ja bym zrobiła bez oglądania czarno-białych filmów w salonie (ponoć wtedy nie mieli telewizorów w salonach!) i dałam upust swoim zachciankom kupując tę oto sukienkę. Gust i poczucie estetyki oraz własnego stylu nieustannie mi się zmienia, ale wolę bardziej nowoczesne rozwiązania, dlatego też romantyczną Panią Kołnierzykową zestawiłam z butami z metalicznym obcasem, na widok których Twiggy dostałaby zapewne zawału i kazała jak najszybciej założyć mi swoje czółenka. A niech to, jednak się nie nadaję na romantyczkę.

60's. The era of Audrey Hepburn and Twiggy. That lovely and rememberable time when girls used to wear simple but quite femine dresses with collars and men couldn't imagine life without a suit. Oh, I remember those days spent on watching black&white movies, full of love and real feelings (movies, not evenings), when I would sit up late in front of the screen and cry to the slowliest music ever, don't actually know why I am crying, just because it was so... touching? I'm propably weird but some time ago I used to grumble that I would prefer to live in the past century, wear dresses every day and experience love with a prince charming, riding on a white horse. But coming back to my outfit, I fell in love with that dress when I first saw it in a local shop (it is from Zara actually). I didn't know why (I prefer more modern pieces of clothing nowadays) but I decided to take it. Now, every time I wear it, I feel as if I were having a quick Breakfast at Tiffany's. But I had to give some 'my' touch for the outfit, so I wore it with those white high heels. I bet Twiggy would have a heart attack if she saw it. Well, I'm propably not a good at that romantic 60ies thing. 

Zara dress, reserved shoes, Gatta overknees, vintage hairpin

Bardzo nie lubię niechlujnych postów. Nie lubię pisać o wszystkim i o niczym, a najbardziej nie lubię dodawać słabej jakości zdjęć. A ostatnio byłam tak zabiegana, że nawet, o zgrozo, rozpisałam się o butach. Stylizacji nadal nie ma (nienawidzę mojego aparatu, nienawidzę mojego aparatu..) ale.. jest kolejna historia, a mianowicie żywy dowód na to, że Facebook to jednak nie taka bezużyteczna strata czasu. 

Wczoraj, jak to w każdy sobotni dzionek, robiąc przerwę między tańczeniem z odkurzaczem a zabawianianiem się w łazience z Cifem, Cilitem i innymi Domestosami włączyłam wspomnianą wyżej platformę społecznościową (znaną lepiej jako Pochłaniacz Czasu) w celu utwierdzenia się, jak cudowny żywot wiedzie polska blogosfera na Fashion Weeku w Łodzi. A to co zobaczyłam przyprawiło mnie o palpitacje serca. No dobra, może nie zemdlałam, ale na twarzy pojawił mi się uśmiech od ucha do ucha, a szmatka do kurzy wylądowała w koszu. Jessica Mercedes zawitała do Białegostoku! Tak, mojego miasteczka, tak mi bliskiego, na które tak psioczę i marudzę, ale jak tylko gdzieś wyjeżdżam chcę wracać. Gdzie? Alfa Centrum Handlowe. Miejsce, gdzie spędzam jakąś połowę wolnego czasu. Nie obyło się oczywiście bez porwanych rajstop, chwilowego stresu pt. "Autobus Nie Przyjeżdża, Chyba Idę Pieszo Piętnaście Kilometrów" oraz najszybszych zakupów w życiu, w ciągu których kupiłam w końcu wymarzone buty, ale o tym kiedy indziej. Szkoda, że cała akcja nie była lepiej rozpromowana, bo na pewno więcej białostoczan zawitałoby na "Bitwę Na Style". Oczywiście nie mogło się to równać z jakimikolwiek pokazami mody, nazwałabym wydarzenie raczej promocją danych sklepów z kategorii tych, do których nikt nie wchodzi, zawsze stoją puste, a ja mijając je zawsze zastanawiam się z czego one się utrzymują. Jednak bardzo cieszyłam się na (ponowne) spotkanie z Jess, co oczywiście musiało zaowocować wspólnym zdjęciem :). Jedyne co mnie trochę rozbawiło, a trochę zastanowiło to usilne powtarzanie przez prowadzącą słów (przeze mnie nieporządanych) jak 'trendy' 'co jest modne' i mówienie przechodniom przez kilka godzin, co mogą założyć tego lata, a czego nie mają prawa (określane mianem passé). Rozbawiło dlatego, że akurat białostoczanom nikt nie wmówi co mogą nosić, bo mniejsze miasta mają to do siebie, że nic ich nie obchodzi co noszą warszawiacy, krakowiacy czy inni wrocławianie, a zastanowiło dlatego, że ponownie spotykam się z bezczelną manipulacją ciemnymi masami. Ale to znowu rozważanie na inną okazję, zostawiam Was więc z kilkoma uchwyconymi naprędce zdjęciami i obiecuję, że wracam niedługo z niezłymi (moim zdaniem) stylizacjami (vel. outfitami, vel. strojami, a tak serio to nigdy nie wiem jak moje zestawy nazywać bo żadne z wymienionych określeń mi nie odpowiada).

I really don't like scruffy posts, notes written about everything and nothing and what I hate the most are bad quality pictures. Recently I've been really on-the-go from 6 a.m to 12 p.m. that even, well I'm not so proud of that, I've written about shoes. I still don't have any outfit photos to show you (I hate my camera, I hate my camera..) but there's a new story I'd like to tell you about!

Yesterday, as on casual Saturday while taking a little break between dancing with a vacuum cleaner and having fun with Cif, Cilit and other Domestos-things I switched Facebook on in order to consolidate that polish blogger's lives are so perfect during Łódź Fashion Week and I'm so poor I didn't go there when I spotted that actually my favourite fashion blogger, Jessica Mercedes isn't in Łódź right now but she's coming to Białystok! Well, at first I was really suprised that she was coming to my little city, which I trurly love no matter how often I complain about it. After few minutes I was ready to go and duster was lying lonely on the floor. Whole event took place in Alfa Shoppin Centre where I spend most of my free time and I know as my own home. Of course it couldn;t happen without a little it of stress like a hole in my tights or late bus, but it was really plesant to meet Jess again and to chat for a while. "Style Fight" was rather boring and I couldn't stand tha lady talking about trends which she didn't understand all the time. But at last I was laughing because none of people living in Białystok didn't actually listen to her and I know that none of us doesn't follow trends. This is what I love in small cities!