Czasami, gdy czytam jakieś modowe artykuły, łapię się za głowę. Jestem w stanie zrozumieć wszystkie 'hity sezonu', 'must haves' i tym podobne, dopuszczam do wiadomości informacje o bojach toczonych na salach sądowych o kolor podeszwy, nie szokują mnie sesje zdjęciowe w dżungli, ani pokazy mody w 3D. Ale jak już słyszę o hipsterach, którzy przeczą właściwej idei hipsterstwa, brakuje mi cierpliwości i zastanawiam się, kto to wymyślił. Dzisiaj porozmawiamy więc o normcorze.

Przyznajmy się przed sobą - każdy ma w sobie coś z hipstera. Kiedy we wczesnych latach gimnazjum gdzieś usłyszałam to pojęcie, przedstawione było jako ludzie ubierający się w stare, powyciągane ubrania, niezbyt zaprzyjaźnieni z mydłem i prysznicem. Nie wnikam w źródło, z którego korzystałam, wystarczyło, bym nie przywiązywała zbytniej uwagi do tego pojęcia. Z czasem coraz częściej buty uwielbiane przez moich rówieśników został określane 'hipsterskimi', potem drogie sygnowane bluzy, by w końcu wszystkie dodatki wyróżniające się w jakikolwiek sposób z tłumu doznały zaszczytu tegoż miana. Zdarza się, że i mnie ktoś tak nazywał - a bo lubię kawę ze Starbucksa, a bo ubieram się inaczej niż inni. Nie odbierałam tego słowa negatywnie, zapewne przez moje ogólne uwielbienie do wszelkiej różnorodności, udziwnionych przedmiotów i kreatywności.

Jak jednak widać, bycie odmiennym już się prawdziwym hipsterom znudziło, dziennikarze i redaktorzy zainteresowali się tematem i... powstał normcore. Krótko mówiąc, teraz najbardziej hipsterskie jest bycie zwyczajną, niewyróżniającą się jednostką, uznającą w swojej szafie jedynie proste jeansy, przyduże białe podkoszulki i New Blance'y (dlaczego moje ukochane buty zostały zakwalifikowane do tej, nazwijmy to, subkultury? Nadal zadaję sobie to pytanie). Jako wyznacznik stylu ma posłużyć nam Steve Jobs, nieżyjący już założyciel koncernu Apple, słynący ze swojego luźnego podejścia do ubioru i generalnej ignorancji w tej dziedzinie. Pewnie zastanawiacie się dlaczego piszę to pod zdjęciami wyjątkowo niereprezentatywnymi, ubrana w zwyczajne spodnie, sweter i trampki? Ostatnio zrobiło się na prawdę chłodno, większość dnia spędzałam w szkole i zawieszona pomiędzy stanem jesiennej grypy, a depresji, był to jedyny zestaw, który byłam w stanie po omacku wyciągnąć z szafy. Jednak nawet w takiej sytuacji nie dorównuję normcorom (nie wnikam w etymologię tego słowa, które przed sekundą sama wymyśliłam. Powiedzmy, że istnieje). Ciepły sweter jest we wzorki, banany rujnują jednolite plamy barwne, zieleń trampków trochę za bardzo się odróżnia. To jestem ja, w zwykły dzień, który zdarzy się raz na jakiś czas, w przerwie od ulubionych butów na obcasie, sukienek i naszyjników. Ale nie mogę pojąć, jak osoby, które niekoniecznie dobrze czują się w prostych rzeczach (ja odczuwam dziwny dyskomfort, więc zawsze, nawet tutaj, muszę dorzucić jakiś wzorzysty element) stylizują się na ignorantów... bo moda? Moda ma właśnie uczyć nas odnajdywania samych siebie w ubiorze, służyć za drogę komunikacji niewerbalnej, a nie stanowić ograniczenie. Nie dotyczy to oczywiście osób z natury określających się "minimalistami" - jakkolwiek ja duszę się zamknięta w ramach bieli, czerni i najprostszych krojem Tshirtów, lubię patrzeć na kobiety zawsze eleganckie, schludne i ubrane w sposób niewymuszony. Śmiałam się ostatnio do kolegi twierdzącego, że moda za nic go nie obchodzi i nie ma zamiaru marnować swojego czasu (który przecież można spożytkować uprawiając sport, czytając książki, grając w gry i robiąc inne, według niego, bardziej wartościowe rzeczy) (z czym absolutnie nie polemizuję - każdy interesuje się czymś innym i nie ma obowiązku śledzić modowych nowinek) na dobieranie ubrań. Żebyście zobaczyli jego minę, gdy na wpół dusząc się, na wpół śmiejąc do rozpuku poinformowałam go, że niedługo będzie należał do największych hipsterów, bo teraz upodobali oni sobie, podobną do niego, ignorancję! Bezcenne :)

Podsumowując: nie dajmy się zwariować. Ignorancja, minimalizm, czy stroje pełne cekinów i brokatu - musimy czuć się w tym komfortowo i nie zatracać samych siebie. Powinniśmy o tym pamiętać czytając kolejny artykuł w śliskiej gazecie drukowanej na utwardzonym papierze i opatrzonej w przerobione w Photoshopie zdjęcia.  

(ph. Ania Dalidutko, wearing: vintage jacket, sh sweater, Converse shoes, Zara pants, H&M bag)

Dwa razy do roku, w okolicach stycznia i czerwca sklepy szaleją, wszyscy stają się nagle zakupowymi maniakami zdolnymi do zachłannego sprintu po koszulkę obserwowaną strategicznie przez innego klienta. Nie obędzie się też bez podenerwowania, poirytowania, stania w kilometrowych kolejkach i dźwigania ciężkich toreb po brzegi wypełnionych rzeczami 'KiedyśMiSięPrzyda'. Brzmi znajomo? 

Szczerze, przejrzawszy swoją szafę mogę stwierdzić że 90% zawartych w niej rzeczy to okazje znalezione albo w sieci, albo na wyprzedażach właśnie (ewentualnie w second handach). Jedyne z czym nie czekam na sezon promocji to zimowe okrycie wierzchnie i buty - nigdy jeszcze mi się nie zdarzyło kupić któregoś z tych zimowych niezbędników latem, a przed styczniem zazwyczaj są potrzebne, poszukiwania zajmują w moim przypadku miesiące, więc jak już coś się trafi wolę nie skupiać się na cenie. 

Jeszcze jako młodsza dziewczyna z podstawówki czy gimnazjum wyczekiwałam tych szalonych zakupów-zapasów po półrocznej ciuchowej abstynencji, wszystko mi się podobało, spędzałam w galeriach handlowych długie godziny wygrzebując spod wieszaków ukryte przez kogoś spodenki i rozplątywałam przecenione naszyjniki. Teraz na myśl o tym mam gęsią skórkę. Oczywiście, świetnie jest kupić coś za pół ceny (i to jedyna motywacja która ostatnio popycha mnie w kierunku zatłoczonych sklepów), ale w obliczu dzikiej męczarni poddaję się i kończę na mrożonym jogurcie w parku.

Nie potrafię robić konkretnych zakupów, już nawet nie staram się ustalać sobie, czego potrzebuję (zawsze wizyta w galerii z myślą 'muszę kupić spodnie' kończyła się dwiema nowymi sukienkami i na odwrót). Jednak KONKRETNE wybieranie w sieci już bardziej mi odpowiada. Dzień przed zapowiedzianymi wyprzedażami, a także pierwszego dnia od ich rozpoczęcia przeglądam strony ulubionych sieciówek, zapamiętuję i z misją wchodzę to sklepu stacjonarnego. Często taka kontrola zapobiega tysiącom zwrotów i reklamacji, bo na żywo coś wygląda zupełnie inaczej niż na zdjęciach. Aha, no i wracam do domu z dwoma sukienkami. Tak tylko mówię.

Przestałam uznawać zakupy za najlepszy sport (czy ja się starzeję?!), ale nadal uważam, że tylko na prawdę nieprzedsiębiorczy ludzie kupują ubrania, gdy pojawiają się jako 'Nowa Kolekcja'. Po pierwsze, jeśli wszyscy się na to rzucą, będziesz wyglądać jak wszyscy (na czym ucierpi twój wizerunek nowoczesnego hipstera). A po drugie, jeśli dotrwasz do tego czerwca nadal zachwycony daną rzeczą, to znak, że będzie Ci się podobało jeszcze przez długie lata. Ja po dłuższym namyśle uważam, że wyprzedaże są super. Ale nie przedawkowane.

Wszystkie fashionistki (fashionelki, jak zwykli mnie przezywać żartobliwie znajomi), miłośniczki mody czy po prostu panie, którym perspektywa wydania na torebkę tyle, co na średniej klasy samochód, nie sprawia większego problemu, wiernie powtarzają, jak wielkim faux pas jest noszenie podróbek, czy nawet myślenie o posiadaniu wyżej wymienionej. Ja natomiast (jakkolwiek szanuję ciężką pracę projektantów) czule uśmiecham się na widok sieciówkowych odzwierciedleń ubrań, które miałam okazję oglądać na wybiegu. Wszem i wobec wiadomo, że po to istnieją ludzie jak Karl Lagerfeld czy Anna Wintour, żeby stanowić o trendach. A trendy z kolei istnieją po to, żeby je nosić. Skąd więc zdziwienie, że w popularnych sklepach możemy znaleźć rzeczy niemalże wyjęte z kolekcji czołowych marek? Oczywiście, widok torebki "Louis Vuitton" na ramieniu starszej pani w ciucholandzie przyprawia mnie nieomal o spazmy, ale nie oszukujmy się, kto normalny może sobie pozwolić na zakupy w ekskluzywnych butikach? Dokładnie minionej jesieni zakochałam się w ostatniej kolekcji Nicolasa Ghesquière dla Balenciagi. I choć zwolennicy Alexandra Wanga są zachwyceni kolekcją pokazaną na Fashion Weeku w lutym - ja nadal śnię o biało-czarnych falbanach, idealnych dla tancerek flamenco oraz wyciętych topach, które nosiło pół świata. Nie podoba mi się też to, co Wang robi z Balenciagą obecnie - może i jest geniuszem XXI wieku, ale ja nie przepadam za tak surową prostotą i wolałam gust starego, dobrego Nicolasa (Wang jest świetny jako Wang, pod swoim nazwiskiem). Wracając do mojego kolejnego małego marzenia - od dawna chciałam w jakiś sposób zdobyć ten top. Rozważałam wykonanie go w jakiś cudowny sposób sama (musiałabym się wysilić bardziej niż przy wianku, co skutecznie mnie zniechęcało). Nie musiałam jednak czekać długo - H&M i Zara pospiesznie wykonały wersje zbliżone. Ten z H&M spodobał mi się dużo bardziej, najlepiej w białej wersji. Szukałam go kilka miesięcy, aż w końcu znalazłam - w Warszawie. Podobał mi się do tego stopnia, że pierwszego dnia, gdy go kupiłam, nosiłam przez cały dzień (do dresów, rzecz jasna) i z żalem zdjęłam do spania. Prasowałam go już jakiś miliard razy, a jak już jest skazany na samotne dnie w szafie (te polskie lato!) wisi zawsze jako pierwszy. Dziękuję Nicolas Ghesquière!

All the fashionists (fashionels, as my friends like to name me in a funny way), fashion lovers or just ladies which have no problems with the perspective of spending on a bag as much money as mainstream people on a car, constantly reaiterate how awful faux pas giblets are (or even thinking about having one). But I smile fondly every time I see a shop version of clothes I saw on the catwalk (although I do respect fashion designer's work). Everyone knows that people like Karl Lagerfeld or Anna Wintour exsist in order to create trends. And trends exist in order to wear them. So why are some people surprised with the fact that we can usually find many pieces of clothing similar to those we recently spotted on the runway? Of course I hate looking at all those old ladies in second hands, wearing fake Louis Vuitton's bags, but hey, who can afford to shop in exclusive boutiques? Past autumn I fell in love with the last collection created for Balenciaga by Nicolas Ghesquière and although everyone are delighted with the Alexander Wang's new one - I still dream about the withe'n'black skirts with flamenco waves and cut out tops, which have been worn by the half of the world. I aslo don't like it what Wang's doing with Balenciaga now - I'm not the biggest fan of such severe simplicity, I just prefered good, old Ghesquière (Wang is a genious but with his own name and own company). Coming back to my little dream - I always wanted to have that top. I was considering to do it myself but I'd have to strain way more than while doing a flower crown, which successfully scared me off. However I didn't have to wait long - H&M and Zara hastly created their versions. I loved the H&M's, especially the white one. But it wasn't that easy to get, and when I finally bough it I've been wearing it for the whole day (with tracksuit, of course) and wasn't eager to take off before going to sleep. I've ironed it for a billion of times already and even when I can't wear it, it hangs on the first place in my warderobe. Thank you Nicolas Ghesquière!

Proponuję nie sugerować się tytułem dzisiejszego artykułu (czyż to nie brzmi lepiej niż 'post' lub 'notka'?), gdyż w przeciwieństwie do większości społeczeństwa ziemskiego nie wyleguję się właśnie w cieniu palm, a za bananami nie przepadam. Chciałabym Wam za to (werble) przedstawić rzecz idealną, na którą polowałam bardzo długo, która na sklepowym wieszaku wisiała samotnie aż po dzień, gdy po nią sięgnęłam i zmierzyłam tryliard razy, ażeby w końcu w duchu chwały pomaszerować w stronę kasy. No dobra, ubarwiam (kiedy z tego w końcu wyrosnę, sic!). Czasami lubię się podręczyć ('Mieszkam w małej dziurze (duża brzmiałaby za poważnie) na końcu świata') i wchodzę na strony internetowe tych wszystkich sklepów, których w Białymstoku nie ma i nie będzie, a ja nawet jeślibym znalazła na nich coś, na co jakimś cudem moją poczciwą świnkę skarbonkę będzie stać, i nawet jeśli byłoby to coś z moich snów, nie zamówię tego przez swoją wrodzoną fobię przed sklepami internetowymi (a bo przyjdzie za małe, za duże, za brzydkie, z nieprzyjemnego materiału i w ogóle nie będę na to chciała nawet patrzeć, a za ocean przecież nie odeślę). Tym razem padło na print (jakie zaskoczenie!) do złudzenia przypominający tropikalne wyspy. Szeroko pojęte liście we wszystkich odcieniach zieleni spodobały mi się wyjątkowo. A najbardziej na krótkich spodenkach. Ale jako, że najbliższy Topshop znajduje się w stolicy, korzystając z wakacyjnego nicnierobienia, o piątej rano (bo wcześniejszej godziny nie było) wpakowałam się wraz z torebką zawierającą jedynie portfel i najpotrzebniejsze rzeczy (czytaj: tonę mokrych chusteczek i drugą tonę gazet) do autobusu (w kolejności odwrotnej do przedstawionej; najpierw torba, potem ja).

I advise you not to care about the title of this article (it sounds way better than 'a post' or 'a note', doesn't it?). Unlike the majority of the Earth's comunity I'm not sunbathing in the palm leaves' shade right now, nor I like bananas. Instead, I would like to show you (drums!) a perfect piece of clothing, which I was hunting for a long time until I found it, lonley on a hanger, tried it on a billion of times and went into the cash desk direction. Okay, I'm embelishing again (when will I finally grow up?). Sometimes I like to torment myself a little bit ('I live in a town small like a hole where the world ends') and I surf through websides of all those shops that aren't avaliable in my city (and they won't be), and even if I find in the Net anything I would be able to afford, and even if it was like taken out of my dreams - I wouldn't order it because of my phobia of online shopping ('it will come to me to small, too big, in a bad condition or made of a not-expected material'). This time I found something printed in green, reminding of some wild islands and sand beneath my toes. I decided to use one of those lazy holiday days and went for a trip to Warsaw in order to find that Topshop piece - no matter if shorts, top, dress or anything else. At 5 a.m. (there wasn't any earlier ones!) I came into the bus with only one bag full of things I will need during the day (read: one tone of wet hankies and other tone of newspapers).

Warszawa zawsze robi na mnie pozytywne wrażenie, a jeszcze większy plus zyskuje za zaopatrzenie galerii handlowych. Z wypiekami na twarzy przemierzyłam połacie krain rozpusty, przejrzałam wszystkie wieszaki, aż w końcu znalazłam wypatrzony w sieci wzorek. Mieliście kiedyś takie uczucie, że coś idealnie do Was pasuje? Jak niebieska sukienka Kopciuszkowi, albo miód Puchatkowi? Nie jestem za marnotrawieniem wszelkich oszczędności na ubrania, które 'może kiedyś tam założymy' albo 'właśnie widzieliśmy na sąsiadce i całkiem fajnie się prezentowały'. I chociaż ten kombinezon do najtańszych nie należał, dziarsko postanowiłam, że wolę wrócić z czymś idealnie w moim stylu, czymś, co będę nosić z przyjemnością niż z pięcioma zwyczajnymi bluzkami jedynie zawalającymi mi szafę (w tym temacie polecam Wam porady Styledigger).

Warsaw always makes such a big impression on me! And I like it even more because of the variety of shops. With red pastries on my face I was running from one boutique to another, I looked through all the shelves in order to finally spot THAT pattern. Have you ever had this feeling that somethings fits perfectly for you? Not only because of the way it's sewed but also to your personality? Like honey to Winnie the Pooh, or a blue dress to Cinderella? I'm not for spending all our spare money on clothes we will 'maybe wear' or we 'have just seen on our neighbour and it looked quite nice'. However that jumpsuit wasn't the cheapest one, I decided to buy it. I prefer to come back home with one cloth I would be happy to wear than with ten Tshirts I don't need (in this subject I recommend you Styledigger's article).