Oprócz tego że na zdjęciach wyglądam jak Terminator (albo inna filmowa kreatura, specjalistą od science fiction to ja nie jestem, więc jeśli wpadniecie na lepsze porównanie, dajcie znać), chciałam zwrócić Waszą uwagę na uwielbiany przeze mnie ostatnio beż. Albo nie, najpierw może nadmienię, że tego dnia udało nam się zrobić jakieś sześć zdjęć, bo bateria odmówiła współpracy a ja, nie wiedząc już czy wypada śmiać się czy płakać, wybrałam tą pierwszą opcję, przeżywając nerwowy atak śmiechu połączonego z frustracją. A wracając do zdjęć, dziwnie jest mi patrzeć na siebie w butach bez obcasów, ale oblodzone chodniki i autobusy przyjeżdżające w tak dziwnych porach, że już nie wiem czy są spóźnione, czy pojawiły się dobre dziesięć minut za wcześnie, skutecznie zniechęcają mnie do biegania w botkach. Co do kolorystyki, barwy zbliżone do odcienia mojej skóry i włosów wydają mi się przyjemniejsze od wszechogarniających szaro-burych kolorów, a zestawione z futrem (o którym pisałam niedawno) podobają mi się najbardziej. Okulary to z kolei dodatek podkradziony mojej koleżance (nie pytajcie czemu noszę je zimą, it's fashion babe) i chociaż właśnie przez nie wyglądam nieco zabawnie (Terminator mode: on) całość kojarzy mi się z mediolańskim fashion weekiem, może nieco z Anną Dello Russo. Ale na pewno motywuje mnie, żeby jednak wstać z łóżka i założyć coś innego niż piżama.

PS. Za 13 dni święta! ♥

---------------------------------------------

Despite the fact I'm actually looking like a Terminator or some diffrent movie creature one the pictures (I don't really like sci-fi so I'm not an expert), I wanted to talk a minute about one of the most easy, comfortable and, above all, stylish colours. Or not, first I have to mention that we managed to take only six pictures that day because of the low battery in the camera, which was quite frustrating but, combined with all the other failures and myself dressed up so strange, made me laugh. I sat and laughed and then cried and laughed and thought that I'm never going to experience a completely normal work, or success without being mad non-stop. But coming back to the planned part of the article - total looks are always in. And when you're opting for such a natural, effortless and similar-to-your-skin-tone shade it can't go wrong. I can't stop thinking how better my whole body looks when I'm wearing high heels, but to be honest - in winter I just C A N ' T. Blame it on slippery pavements and busses arriving to early. Browns are warm and look great with blonde hair like mine, but I wanted to pair it with something more edgy and glamorous. So the fake fur I wast talking about few days ago on the blog and the mirror sunglasses (totally inappropriate in winter, but man, it's fashion!) seemed like 'the pick'. Overall, quick photoshootings may sometimes cause in eye-catching content for you guys. I'm currently working and improving many stages of my life and trying to figure out as much news for the Kardise as possible, so stay updated!

(ph. Anna Dalidutko, wearing: Reserved pants, sh fur & sweater, Ryłko shoes)

Nidy nie lubiłam poradników. I w sumie nadal nie lubię. Po prostu nie widzę sensu czyjejś ingerencji w moje życie, w mój styl, w to jak postrzegam świat, które miejsca mam zwiedzić bądź omijać szerokim łukiem, gdzie jadać, jak się malować i którego szamponu do włosów używać, żeby moje włosy wyglądały jak tej sphotoshopowanej pani na opakowaniu specyfiku. Ale są takie pozycje, które koniecznie chceciemy przeczytać, obejrzeć dane filmy lub przesłuchać konkretne, polecane playlisty. Żeby wyrobić sobie zdanie, może dowiedzieć się czegoś ciekawego albo odkryć nowe zamiłowanie. 

Może nie do końca tak to wyglądało przy książce, o której będę dzisiaj mówiła, ale system był podobny. Magdę miałam okazję poznać na tegorocznym Fashionable East. Jej filmowe poczynania w sieci śledziłam już od długiego czasu i robię to nadal, bo uważam że jest rzadkością wśród YouTube'owych twórców i rzeczywiście, mówi o modzie i tematach z tym związanych, emanuje energią i, co bardzo ważne w przypadku bloggerów i vloggerów - myślę,  że mogę jej zaufać. Wyraża swoje zdanie i dysponuje konkretną wiedzą, tak więc nie miałam wątpliwości, że do stworzenia swojej książki podejdzie z klasą i zaangażowaniem, a jak tylko się o niej dowiedziałam, zamówiłam w przedsprzedaży. Po małych turbulencjach (witajcie z moim świecie, czyli zaginiona przesyłka, dziwna sprawa ze sfałszowanym podpisem i inne zawirowania około-radzkowo-książkowe) w końcu do mnie dotarła. Obejrzałam wcześniej film dotyczący etapów powstawania poradnika i byłam przygotowana na to co zobaczę w środku. Nie myliłam się, książka to 100% Magdy, więc jeśli lubicie jej filmy to jest to wasze 'must read'.

Pierwszym plusem jest fakt, że czytając (chociażby wstęp) mamy wrażenie, jakbyśmy słyszeli trajkotającą Radzię, używa ona swoich ulubionych określeń (a te widoki!), o czym zresztą pisze w przedmowie. Nie próbowała udawać osoby zdystansowanej do czytelnika, wbrew przeciwnie, doradza niczym koleżanka przy kawie (a moim zdaniem jest to kluczowe w odbiorze tego typu lektur).

Bardzo podoba mi się również szata graficzna i cała oprawa wizualna. To odbieram jako bardzo duży sukces, gdyż książka jest wydawana w twardej oprawie na ładnym, lśniącym papieże i dokładnie jak mówiła autorka w przywoływanym filmie - mamy wrażenie, jakbyśmy trzymali w dłoniach album Tashena (a cena pozostała na prawdę  przystępna, jak to mówi Magda - trzy kawy w Starbucksa!).  Bo i takie jest zadanie tej książki. To nie jest żadna powieść, z którą spędzicie kilka długich, zimowych wieczorów. Ja przebrnęłam przez nią w jakieś dwie godziny, od razu jak tylko ją rozpakowałam.

Wrócę więc do początku, czyli do mojej antypatii w stosunku do wszelkiego rodzaju poradników. Uważam, że Magda, jako doświadczona personal shopperka jest w temacie bardzo obeznana, przeczytała wiele książek dotyczących kobiecych kształtów i pasjonuje się tym tematem, ale ja nigdy nie byłam specjalnie zainteresowana dobieraniem krojów konkretnie do sylwetki (chociaż niektóre triki warto stosować w codziennym życiu, sprawdzają się!). Tak więc meritum "Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!" (tylko ja nie potrafię przeczytać tego tytułu nie śpiewając jednocześnie skocznej melodyjki?) przejrzałam raczej machinalnie. Jest na pewno świetną bazą dla wszystkich, którzy mają problemy z kupowaniem ubrań i dodatków, co ważne - przykładami są autentyczne kobiety, a prezentowane na kartach książki ubrania pochodzą z faktycznego sklepu, dostępnego w Polsce. No i własnie, sklep. Fakt, sponsor do tego typu przedsięwzięć jest niezbędny, ale każda część garderoby została opatrzona, pod koniec  czytania przyprawiającym mnie już o pełne poirytowania westchnięcia, napisem skąd pochodzi (konkretnie spora platforma internetowa answear.com). Nie mam jednak tego za złe Radzi, pisane drobnym druczkiem podpisy można nauczyć się omijać, a jeśli miała być to karta przetargowa do możliwości zaprezentowania czytelnikowi konkretnych przykładów - lepszy rydz, niż nic (chociaż lepszym pomysłem byłoby zróżnicowanie sklepów, gdzie często znaleźlibyśmy, moim zdaniem, lepsze wizualizacje omawianych zagadnień, także w bardziej przystępnych cenach. Z drugiej strony pozostawia to czytelnikowi pole do popisu w samodzielnych zakupach, gdzie może wzorować się propozycjami z książki). 

Bardzo się cieszę, że oprócz typowo poradnikowej części nie zabrakło tego, co lubię najbardziej, czyli modowych ciekawostek i historii. Ta książka jest skierowana raczej do laików i ma przedstawiać w przystępny dla oka sposób podstawowe treści, tak więc historia mody opisana została na dziesięciu zaledwie stronach, ale za to całkiem rzetelnie i przystępnie. Ten, kto zainteresował się danym zagadnieniem spokojnie może sięgnąć po bardziej rozbudowaną pozycję (chociażby pokroju "Historii mody" Bouchera Francis,  na której zresztą opierała się Radzka w swoich tekstach). 

"Kolory" to drugi rozdział, gdzie Magda przedstawia własny pogląd na określanie typów karnacji (a właściwie je obala) i opisuje poszczególne barwy oraz ich znaczenie. W "ściądze" znajdują się klasyki - Ray-Ban'y, trencz Burberry, torebki LV, Chanel, czy Birkin, czerwone podeszwy Louboutina i moje ulubione New Balance'y. I tak jak pisałam wcześniej - to "tylko" i "aż" podstawa, która dla mnie nie była niczym odkrywczym, ale przeciętnej kobiecie, poszukującej prostych ubraniowych porad, przedstawi zarys modowego światka. 

Cenię w tej książce wyrobione zdanie Magdy na poszczególne tematy. W rozdziale "mity" nie boi się zaprzeczać powtarzanym przez wszystkich stwierdzeniom, jak np. "czerń wyszczupla", albo "niepasujący do mnie kolor", mówi o swoich niezbędnikach, dalej porusza temat dress code'u i, co bardzo mnie zaciekawiło (bo nigdy nie przybrałam się do jakiejś lektury temu poświęconej, czas nadrobić zaległości!) - materiałów, z jakich wykonywane są ubrania. Ostatnia część to krótki poradnik odnośnie zakupów on-line i mierzenia swojego ciała, bardzo przydatny wszystkim osobom niewychowanym w generacji komputerów (w tym momencie oczyma wyobraźni widzę moją mamę przeglądającą sklepy internetowe- zgrozo!) 

Podsumowując, myślę, że bazy są potrzebne, żeby budować fundamenty wiedzy i wyrabiać własne zdanie, a Radzka takiej podstawy nam dostarcza. W końcu, jakimi modowymi ignorantami byśmy nie byli, każdy ubrać się musi. A jak nie lubi nad tym myśleć, może posłużyć się chociażby tym poradnikiem. Książka jest uniwersalna, ilustracje czynią odbiór przyjemniejszym i zawsze warto do niej sięgnąć w razie wątpliwości dotyczących któregokolwiek z poruszanych tam tematów (jak np. przed zakupem swetra, gdybyśmy chcieli upewnić się, jaki wybór będzie dla nas najlepszy, zarówno pod względem kroju, jak i surowca z którego został wykonany). A Wy, czytaliście? Co sądzicie?

PS. Gratulacje i jestem dumna, że osoby zaczynające w Internecie ciągle odnoszą kolejne sukcesy. Można? Można!

Moja lawendowa opowiastka, na której napisanie mam dokładnie pięć minut (zgrabnie wygospodarowane między planem filmowym, próbą chóru i spotkaniem z przyjaciółmi, a treningiem) jest pełna zimowego żalu, że nie mogę chodzić po mieście ubrana jak na zdjęciu, nostalgią, bo nie ma nic bardziej przywołującego uśmiech na ustach niż ubieranie się w pastelowe barwy, kiedy za oknem szaro (zboczenie zawodowe, wybaczcie) i zdecydowanym postanowieniem, że narzekać nie będę. Bo i na co? Jestem masochistką-pracoholiczką i nie potrafię usiedzieć w miejscu, robię tyle ciekawych rzeczy (i tych mniej ciekawych - oh historio! Oh, Karolu Wielki! Justynianie, Mieszku i Krzywousty!), że nie doświadczyłam nigdy monotonii. I nawet jeśli to wszystko odbija się to ostatnimi czasy na mojej, coraz to bliższej relacji z kawą i coraz mniej zażyłej z łóżkiem, a nawet brakiem dwóch minut na wgranie zdjęć na bloga, pisząc to uśmiecham się. Zaraz biegnę dalej, bo jestem życiowym sprinterem, nie leniwym spacerowiczem, a Wy trzymajcie kciuki, żebym mogła do Was pisać częściej. Czasami mam moment, kiedy wolę się wylogować na chwilę i nie tracić ani minuty on-line. Ale zawsze wracam. I jestem, i będę, do usłyszenia!

(ph. Anja Dalidutko, wearing: River Island skirt, sh sweater)

So you may think I'm showing you like the easiest thing ever and nothing particularly special but the point is... these shoes are THE MUST. I know, I know, I'm the last person on Earth who will tell you what you need to have in your wardrobe but the classical black high heels are indispensable. After spending my money on pink tartan ones or my wooden-heeled pair, or the white sandals with a golden heel I thought it's about time to finally get myself these. To be totally honest, I bought them after ten minutes shopping, in the second boutique I stepped in. They're the comfiest I tried on, the easiest to style and they make your legs look as if you were Anja Rubik (or it is only in my head, nevermind). Sometimest the most boring choices are the best. In love!