Ludzie od dawien dawna mieli jakiś pociąg do dzikich nadruków. Już nasi pradziadkowie (ci co to jeszcze nie nosili ubrań, no jak oni mogli!) lubowali się w skórach przeróżnych zwierzaków. My jako (ponoć) bardziej rozwinięci podążyliśmy inną drogą - któryś mądry wymyślił maszyny do szycia i produkcję materiałów nieco przyjemniejszych do noszenia w miejscach całkowicie poważnych, jak na poważnych i wykształconych ludzi przystało, jak Poważny Urząd, czy Poważny Sąd, niż naturalne skóry. Osobiście zawsze najbardziej lubiłam zebry - przy każdej wizycie w zoo nie próbowały mi odgryźć ręki, nie warczały dziwacznie, a i ten palący od zawsze sekret - czy są biało-czarne, czy czarno-białe? Ostatnio fascynuję się też krowimi łatkami, ale to za sprawą (kolejnej) genialnej kolekcji domu mody Givenchy. Pół roku temu wszyscy byli gotowi dać się pokroić za bluzę z Rottweilerem, teraz zamieniamy się w hodowców bydła. Ah, ta moda.

People have been into wild patterns since ages. Even our great (great great great..) granddads (those who didn't use to wear clothes, ah, how could they!) relished to wear variuos skins of wild animals. We, as (seemingly) more educated and wiser society followed another way - somebody invented a sewing machine and was smart enough to produce more convenient and not so thick materials, so that we can wear them, as Serious People to, for example, Serious Office or Serious Court. Personally, I always liked zebras most - they never tried to bite my hand off while visiting a zoo, and they weren't looking at me like I look on a piece of chocolate. Oh, and I almost forgot about that burning riddle - are they black in white stripes or white in black stripes? Never gotta know that. Recently I have also been into cow irregular spots, but it is propably because of (another) genious collection by Givenchy. Half a year ago everyone would die for the tee with rottweiler's face and now we want to be cattle farmers. Well, welcome to the fashion world!

ph. Ewa, wearing: H&M hat, no name tee, Reserved shoes, sh shorts

Zapytana jakiś czas temu przez koleżankę "co teraz jest modne, bo nie wiem co powinnam kupić?" usiadłam zmieszana, zawiesiłam się i biedna moja towarzyszka przez kilka minut zastanawiała się, czy nie trzeba by wezwać karetki. Kierując się zasadą "jak nie wiesz co odpowiedzieć porozmawiaj o pogodzie" wydusiłam z siebie tylko niepewnie "Hmm, ale słońce świeci, idziemy na spacer?" i pomaszerowałam przed siebie. Jednak zawsze kiedy zastanawiam się nad tym jednym z najczęściej zadawanych mi przez ludzi z otoczenia pytaniem (wszyscy wiedzą, że potrafię zamknąć się w małej garderobie o wymiarach 1 x 2 m, najlepiej z nowym wydaniem Harper's Bazaar (na Vogue pozwalam sobie tylko w Empiku) i lodami kawowymi, i przesiedzieć tak cały dzień, porównując ubrania z profesjonalnych edytoriali z moimi) mimowolnie się wzdrygam. Należałoby raczej zadać pytanie "Co teraz NIE JEST modne?". Jeśli miałabym podać największe dokonanie blogosfery modowej, bez wątpienia uznałabym, że jest to próbowanie coraz większej ilości nastolatków (i nie tylko) do podążania za... no właśnie. Czy za sobą, czy za trendami? Ośmielę się stwierdzić, że obecnie bardziej "modne" jest zapewnienie, że zamiast śledzić pokazy i to, co dzieje się na wybiegach, preferujemy podążanie za własnym, unikalnym stylem. Jedna z moich największych zasad (którą zawsze powtarzam sobie patrząc na niektórych przechodniów) to stwierdzenie, że każdy jest ubrany modnie, na swój osobisty i unikatowy sposób. Nie ważne czy wolisz spodnie czy spódniczki, nie ważne czy wszystko masz czarne czy tryskasz kolorami. Ważne, że znajdujesz w tym siebie. 

Some time ago my friend asked me "what is in fashion now?" and I, after a quick thought, sat on the ground and didn't say anything for a few minutes. She started to think that we have to call for an ambulance or something because I was looking like a dead person, so I suddenly changed a subject in the most stupid way ever "Let's just go for a walk, the weather is so beutiful!" and I was gone, so was the conversation. Although I didn't want to answer her then, I had to spare a thought for that burning issue here. Every time some of my friends or family (they all know that I am able to lock in my little (1 x 2 meteres ) closet with the newest Harper's Bazaar issue (Vogue is only avaliable for me in the newsagent's) and a box of coffe ice cream and sit there, trying to make the outfits of the collections with my own clothes) asks me about trends and all that stuff I feel strange. I think we should all ask "Is there anything that ISN'T in fashion now?". I think not. This is one of the fashion blogging's achievements, but yes, I am really pleased with the rising amount of young (and not only young) people trying to find their own style. I can even claim that we are all bored with those 'fashionable' pieces changing every month, aren't we? One of my top rudiments is that everybody looks fashionable in his own and unique way. Everyone has another sense of taste and likes diffrent things. So here comes my another rule - We should accept everyone in the way he is, he likes to be and wants to be. 

Dlaczego tak nagle znowu poruszyłam temat trendów? Skłoniła mnie do tego obecna w dzisiejszym zestawie panterka. Pamiętam, ah pamiętam, jak zaklinałam się, że nigdy jej nie założę, że nie lubię, że ten wzór nie jest dla mnie i wybierałam zebrę. Teraz uwielbiam te nieregularne łatki, obecne zarówno na bluzce jak i na okularach. No właśnie, nie przypominam sobie, żeby panterka kiedykolwiek wyszła z mody. Albo dżins. Lub biel latem. Widzicie? Jednak o tym co modne nie stanowi tylko Karl Lagerfeld, ale też my sami.

Why did I spoke about trends again? I thought about it while editing my pictures to that post, because of that pantera print on my top and sunglasses. I can't think of any time that those wild spots weren't in fashion. Or denim. Or even white colour in summer. See? Not only Karl Lagerfeld is making things fashionable, we also are!

Pimkie sweater, Pimkie top, Reserved shoes, Brylove sunnies, no name shorts

Lata 60. Czasy Audrey Hepburn i Twiggy. Te cudowne lata, kiedy kobiety nosiły prosto skrojone, acz kobiece sukienki z kołnierzykami a mężczyźni nie potrafili wyobrazić sobie życia bez garnituru. Pamiętam jak kiedyś naczytałam się "Ani z Zielonego Wzgórza" (mama rozważała czy nie dać szlabanu na bibliotekę, po dosłownym połknięciu każdej powieści pojawiały się kolejne defekty na moim mózgu, skutki widoczne do dzisiaj) i niesamowicie utożsamiałam się z pragnieniem głównej bohaterki, by żyć w odległych czasach, gdy chłopcy byli dżentelmenami i chadzali ze swoimi damami na spacery, osłaniając swoje wybranki białymi, haftowanymi parasolami od słońca i częstując je lodami waniliowymi z przydrożnej cukierni. Jednak po jakimś czasie stwierdziłam, że cóż ja bym zrobiła bez oglądania czarno-białych filmów w salonie (ponoć wtedy nie mieli telewizorów w salonach!) i dałam upust swoim zachciankom kupując tę oto sukienkę. Gust i poczucie estetyki oraz własnego stylu nieustannie mi się zmienia, ale wolę bardziej nowoczesne rozwiązania, dlatego też romantyczną Panią Kołnierzykową zestawiłam z butami z metalicznym obcasem, na widok których Twiggy dostałaby zapewne zawału i kazała jak najszybciej założyć mi swoje czółenka. A niech to, jednak się nie nadaję na romantyczkę.

60's. The era of Audrey Hepburn and Twiggy. That lovely and rememberable time when girls used to wear simple but quite femine dresses with collars and men couldn't imagine life without a suit. Oh, I remember those days spent on watching black&white movies, full of love and real feelings (movies, not evenings), when I would sit up late in front of the screen and cry to the slowliest music ever, don't actually know why I am crying, just because it was so... touching? I'm propably weird but some time ago I used to grumble that I would prefer to live in the past century, wear dresses every day and experience love with a prince charming, riding on a white horse. But coming back to my outfit, I fell in love with that dress when I first saw it in a local shop (it is from Zara actually). I didn't know why (I prefer more modern pieces of clothing nowadays) but I decided to take it. Now, every time I wear it, I feel as if I were having a quick Breakfast at Tiffany's. But I had to give some 'my' touch for the outfit, so I wore it with those white high heels. I bet Twiggy would have a heart attack if she saw it. Well, I'm propably not a good at that romantic 60ies thing. 

Zara dress, reserved shoes, Gatta overknees, vintage hairpin