O tych zdjęciach zupełnie zapomniałam. Nie wiem nawet jak to możliwe, żebym zapomniała podzielić się z Wami moimi 'zdjęciami życia' i jedną z najpiękniejszych chwil. Szczerze? Zaprało mi dech w piersiach jak to zobaczyłam. Zazdroszczę mieszkańcom Londynu, że mogą po prostu założyć wieczorem słuchawki na uszy, ulubiony dres i pójść pobiegać przy takim widoku. Pomijam fakt, że przez cały czas powtarzałam tylko 'Jesteśmy w Nowym Jooorku' i trzęsłam się z podekscytowania, ale na prawdę - żadne zdjęcie nie odda tego magicznego momentu, kiedy słyszysz tylko fale Tamizy uderzające o pomost, a przed oczami roztacza się widok tysiąca migających światełek. Dobra, lecę dalej obklejać ściany kopiami tych zdjęć, bo jeszcze zapomnę, że to było na prawdę.

I completely forgot about those pictures. I don't know how it could happen that I didn't take the time to share my favourite pictures of all time here. Honestly? This view simply took my breath away. I am really jelous that the dwellers of Lonodn can just put their headphones on in the evening and go jogging, looking at all those lights everywhere. I won't tell you that I was saying all the time' Woow, we're in New Yooork' and shivering with excitement because it's quite obvious - well, that's just me :). None pictures can present this feeling when the only sound you hear is the River Thames hitting the strand and you see all of these in front of you. Okay, now I'm coming back to putting copies of those pictures on my wall or I will forget I've been there. Have a nice weekend!

Najbardziej lubię prezenty od serca, takie, które mówią coś o obdarowywanej osobie lub kojarzą się z czymś. Nie muszę chyba mówić, że mam najlepszych przyjaciół na świecie! :) Na szesnaste urodziny zostałam obdarowana wieloma uściskami, przepięknymi życzeniami, szczerymi ręcznie zrobionymi laurkami (lub obrazkami które dumnie zdobią moją ścianę, jak ten), wieloma rzeczami za które nie wiem jak dziękować. Ale wyobraźcie sobie moją minę jak zobaczyłam TEN Tshirt. Najchętniej w ogóle bym go nie zdejmowała (toż to żywa reklama, ha!) (dobra, żartuję). Nie mogłam się doczekać, żeby go pokazać na zdjęciach, to strasznie miłe, że wszyscy dookoła akceptują to co lubię robić i dodają mi skrzydeł (tutaj). Reszta stylizacji to naszyjnik, który wcale mi się nie nudzi (marzyłam o takim od dawna) i znaleziona w second handzie marynarka identyczna jak prążkowany hit Stelli McCartney. Swoja drogą, zawsze jak znajdę coś identycznego jak na wybiegach za grosze chodzę uśmiechnięta od ucha do ucha (to ja, Karolina, i podczas gdy wy oddajecie roczną wypłatę za koszulkę ja mam to za kilka zer mniej, ha, ha, HA). Oh, no tak, i jeszcze kabaretki - tej jesieni na moich nogach częściej niż rajstopy.

I always appreciate most the presents which are given from the deepest place in people's hearts and are connected with somebodies's interests or feelings. Do I have to mention how amazing friends do I have? :) So for my sixteen birthday I was given so many honest wishes, cards made by them, funny pictures like this one which I shared on Instagram few days ago and things that I'm unable to count. But imagine my face hwen I saw THIS Tshirt. Yeah, that was funny. I love you guys for keeping your fingers crossed for my fashioholism and for my blog, like here. So I am really happy to have this Tshirt. I would wear it every day (real advert, what can I say) (haha, just joking!). I matched it with my favourite necklace of the season and a Stella McCartney inspired blazer which I bought in a second hand for a price of few biscuits (yeah, some less in my belly, something more to wear). It feels sooo good to find things just like from the catwalk for such a little price! Oh, and cigaretts, this autumn more often on my legs than tights. 

ph. Paula Olszewska, wearing: sh blazer, Forever 21 skirt, KARDISE tshirt - present, Zara necklace

Dobrze pamiętam te głosy oburzenia sprzed sześciu miesięcy. 'Co ten Hedi Slimane wyrabia?' 'Krata w Saint Laurent?', 'Mało że nazwę zmienił to i za filozofię marki się bierze?!'. Pół roku później wszyscy noszą kratkę i wielbią geniusz projektanta. Tak jest zawsze. Ludzie są tacy przewidywalni, co Zara wyprodukuje to będą nosili. Kratka przybiera obecnie różne postaci. Może być typowo rockowa, czerwono-czarna, ale też bazarowa jak u Celine w wykonaniu Phoebe Philo. Ja połączyłam te dwie wersje ze sobą (jak na mnie przystało) tworząc kratkowy total look.

I remember ir very well when everybody were disgusted with Hedi Slimane's collection for autumn and winter. 'What is he doing?!', 'Tartan at Saint Laurent?!', 'Isn't it too much that he changed the name of the brand and now he's changing the whole philosophy?'. Okay, that was it. And after six months everyone is wearing tartan. In all the possible ways. It's always like that - people would wear what Zara produces. Then  there was Phoebe Philo with her bazaar-ish tartan at Celine. I put those two versions - rocky one and that used rather to make handbags which our grandmas hold during shopping together and my tartan total look was done!

Odkrycie roku - golf. Muszę mówić, że nigdy, PRZE-NI-GDY nie dałam się zmusić do jego założenia? Uznawałam go za rzecz wręcz sprośną (przecież to takie logiczne, lepiej odkrywać dekolt) i nie chciałam nawet patrzeć na wrednie elektryzujące włosy, oplatające szyję demony. Jak to u mnie bywa przekonałam się i do golfów (nigdy nie mów nigdy, nigdy nie mów nigdy...), szczególnie w minimalistycznych zestawieniach (no dobra, w przypadku słowa 'Karolina' i 'minimalizm' w jednym zdaniu mamy do czynienia praktycznie z oksymoronem, ale wiecie co mam na myśli) i rockową kratą. Ta koszula niesie ze sobą wiele wspomnień. Pamiętam, jak kupiłam ją sobie trzy (!) lata temu na urodziny, jak uwielbiałam tę poczciwą flanelę i chciałam w niej chodzić całymi dniami i używać jako piżamy jednocześnie. Po burzliwym rozstaniu ('okej, słucham rocka ale to nie powód żeby wyglądać jak obwieś w podartych dżinsach i flaneli, heloooł, glamour i perły!') nastały lepsze dni. Najlepszy dowód na to że ze zmianą osobowości i upodobań idzie ewolucja garderoby :)

The discovery of the year - turtleneck. Do I have to mention that I never, E-VER woud make anyone (I love you mummy) wear it? I thought about it as a kind of ribald thing (yeah, it is sooo logical, it is better to wear deep-necklined tshirts) and refused to even look at those entwinting necks, electryfying hair demons. As it is always in my case (never say never, never say never...) I got convinced to them, especially in minimalistic outfits (okay, when we use 'Karolina' and 'minimalism' in one sentence it sounds like and oxymoron, but you know what I mean) and matched with rocky tartan. I've got many memories connected with this shirt. I remember I bough it 3 (!) years ago for my birthday and loved it so much I would wear it every day and as pyjamas. After our turbulent split-up ('okay, I liesten to rock music but it doesn't mean I have to look like a scruffy person in a flanel and torn jeans, helloooo, glamour and pearls, right?') we have better days now. It is the best evidence that clothes tell a lot about our personalities :)

Tak, wiem, mam dziwne sposoby na zachowywanie wspomnień. Zamiast postawić  na biurku pocztówkę , trzymam w metalowym pudełeczku po ciastkach serwetkę z  Ladurée.  Zamiast wywołać zdjęcia, przypinam do tablicy korkowej bilety na metro. O Londynie przypominam też sobie nosząc buty 'oxfordki'. Nie pytajcie czemu. Zapewne chodzi o ich nazwę (Oxford, uniwersytet, Anglia, te sprawy), ale też o styl kojarzący mi się z tym miastem. Buty na płaskiej podeszwie, wystające skarpetki. Specyficzna odmiana szkolnego ubioru, urozmaicona mieszanką wzorów i barw. I tak, Kenzo. Nigdy nie miałam, ulubionego domu mody. Jestem za tym, że domów mody nie można po prostu 'lubić'. Wszyscy znani projektanci zasługują na swój prestiż. I wszyscy znajdują też jakąś niszę. Zawsze gdy oglądam kolekcje znajduję wiele sylwetek, które wpasowują się w moje upodobania, ale ostatnio naszło mnie na Kenzo i Dolce&Gabbanę (ja to potrafię dobrać niezły mix). Jakkolwiek wpływu włoskiego duetu tutaj nie widać, to Kenzo jak najbardziej. Znani ze swoich zielonych bluz z głową tygrysa, które nosiło pół świata, jedynych vansów, które mi się podobają, psycholedicznych nadruków w postaci oczu i, wreszcie, kolorowej panterki. Nosiłam się z zamiarem kupna Topshopowej podróbki, ale skończyło się na (obecnie) ulubionej spódnicy. I kto mi powie, że jesień musi być szara?

Yes, I know I have weird sense of saving my memories. Instead of putting a postcard on my desk I keep napkins taken from Ladurée in a special metal box. Instead of developing pictures I pin metro tickets on the board. I try to remember about London also by wearing oxfort shoes. It's propably because of their name (Oxfort, University, England, you know what I mean) but the style that reminds me of this city may be concerned either. Flat shoes, socks sticking out of them, specific type of a 'school style' matched with some more colours. And yep, Kenzo. I've never had my favourite fashion brand. I think that we can't just 'like' them. All of the designers deserve their prestige and all of them carve their niches. Whenever I watch fashion shows (speaking of Fashion Weeks.. I'm so behind!) I find many outfits that I like in many diffrent collections, but recently I tend to pay attention to Kenzo and Dolce&Gabbana more intesively(nice pair, huh?). Although we cannot see italian couple's influence in today's post, Kenzo has done its work. Known for their green sweater with tiger's face (which has been worn by the half of the world by the way. And then copied by most of shops), the only vans shoes I like, psychodelic eyes prints, and, finally, leopard print. In all the colours and sizes. I wanted to buy Topshop fake but it ended at this skirt (which became a favourite one immediately). And who'd tell me autumn needs to be grey?