To zabrzmi zupełnie dziwnie, ale jeszcze nie tak dawno temu spojrzałabym na te zdjęcia i uznałabym, że są zupełnie nudne, za nudne do publikacji. Ale wiecie co? Uczę się być mniej krytyczna (bo zdecydowanie leży cienka granica między chęcią udoskonalania samego siebie, a bycia negatywnie nastawionym do wszystkiego co się robi) i, co jeszcze dziwniejsze dla mnie samej - uczę się prostoty. Kiedyś myślałam, że muszę posiąść wszystkie najdziwniejsze ubrania świata, teraz zwracam większą uwagę na detale, praca w butiku z ubraniami, chociaż pozornie nieprzydatna na długą metę - pokazała mi jak istotne są materiały z których wykonane zostały poszczególne rzeczy i jak istotne jest dobieranie ich do konkretnej osoby, jej figury czy nawet koloru skóry. Tak więc, prezentuję Wam moją kupioną na przecenie w &Other Stories, czyli obecnie ulubionym sklepie sieciówkowym, białą koszulę i oversize'ove, lniane spodnie z francuskiej marki Antik Batik, na które normalnie nie wydałabym tyle co kosztują, ale z racji na to że organizowaliśmy w pracy sample sale - sama kupiłam kilka rzeczy w bardzo korzystnych cenach. To jest zdecydowanie uniform w którym planuję spędzić brytyjskie lato (bo, nie oszukujmy się, krótkich sukienek to ja tu za dużo nie ponoszę) - wygodne, przewiewne materiały i rzeczy tak wygodne, że mogłabym w nich zarówno spać (drzemki rulesss), jak i pójść pobiegać.
Okej, a teraz idę spakować się do Polski, bo lecę już pojutrze.
Do następnego!

No hej.
Oj, chyba naprawdę ciężko mi idzie pisanie. Szczególnie jego zaczęcie. I wow, dawno nie klikałam w klawiaturę po polsku, zdecydowanie miła odmiana.
Więc co mam powiedzieć? Właśnie skończyłam pierwszy rok studiów w Londynie (a drugi w ogóle, tak jakby ktoś nie nadążał za moim dziwnie wybuchowym życiorysem). Ciężko mi jednoznacznie stwierdzić jak się czuję z tym, jak szybko minął mi ten rok akademicki, ale na pewno uświadomił mi, że nie chcę żeby pozostałe dwa, jak i reszta życia płynęły mi pod znakiem odliczania "do czegoś", bo wtedy, jak na załączonym obrazku widać, kompletnie nie zauważam tego co jest teraz. Zostałam królową aplikacji która pokazuje mi ile dni zostało do jakiegoś wyjazdu, czyjegoś przyjazdu, koncertu, czy czego tam jeszcze, że nie mam pojęci gdzie uciekło mi kilka miesięcy życia. Well, zapewne w pracy.
Ale tak, chyba się zadomowiłam, chociaż ciężko stwierdzić, bo w moim przypadku ten proces jest wprost proporcjonalny do większej tęsknoty za domem (a logika podpowiadałaby że będzie inaczej). Mimo wszystko, podoba mi się rutyna w która wpadłam, praca (i więcej pracy), uczelnia (wolne do września!!!) i krótkie wypady, dzięki którym mniej więcej raz w miesiącu mam zupełnie wolny dzień w domu. Ten dzień jest dzisiaj, więc piję poranną kawę, załatwiam przykre dorosłe sprawy, które może Wam się wydawać że nic nie znaczą, ale jednak rachunki same się nie zapłacą, pranie samo się nie zrobi, a zakupy nie przywędrują z Lidla (swoją drogą, czy to nie byłoby super? I jak już jesteśmy w temacie - God, bless the Lidl, kocham ich ceny).
Oho, jednak pisanie o wszystkim i o niczym nadal jest w moim zasięgu, z tego się, jak widać, nie wyrasta.
Podrzucam Wam zdjęcia, zrobione ponad miesiąc temu przez Szymona, mojego współlokatora (no tak, bo wprowadziłam się do ślicznej brytyjskiej kamienicy jakieś dwa miesiące temu, tak w ogóle). Planowo miała byś sesja na uczelnię, ale obudziła się we mnie chyba stara blogerska (lol) natura i oto jesteśmy, ja w moim wyhaczonym na sample sale gdzie pracowałam kubraczku/topie/bluzce/kardiganie (zwał jak zwał) z Baum und Pferdgarten, czyli jednej z moich ulubionych duńskich marek (kopenhaska nostalgia, hehe).
Do usłyszenia niedługo (może, nie obiecuję).

Livin' in Copenhagen way for a month was (still is - I have like 5 more days here as I'm writing this) an awesome idea. Besides the fact I work a lot (a lady gotta make her own money to be able to spend it later on crazily expensive London accommodation), I feel like everything is so chill and relaxed here, the weather sucks but still you can breathe that fresh and clean air (I mean it - I seriously can feel the difference between that and Warsaw) and meet so many cool people literally everywhere. It's super international as well which I love. And speaking about that, Superkillen is one of my favorite places in CPH - combined of objects from all around the world is one of the most creative and fun open-air facilities I've ever seen, especially in the summertime. Michał and I did our best to take some pictures without using my usual lens since I broke them in Budapest, so I hope you'll like it.

 So I ended up working for the summer in Copenhagen. I mean, if everything goes with the plan I'm gonna study the thing I've aways wanted to study in the city I've always wanted to study starting in September, so what do I have to loose? I guess this is my way of meeting different culture, seeing the real ambience of the city and talking to locals - living there for a while, making some money to afford another adventure and, uhm, I must admit I love it so far. It's small, quiet, not crowded (usually), you can go basically everywhere on the bike since you have the paths everywhere, you have the seaside, the canals, friendly people speaking english fluently, what else is there to ask for?

A few days ago, in between some of my interviews, we went with Ola to the Olympus creative exhibition and took those pictures (you know how much I love neons and any other type of lights) so it was definitely fun. We got the cameras, SD cards and played around in space prepared especially for photography lovers.

Hot days filled with cold drinks are my absolute fave. I'm talking iced coffee, iced tea, iced juices, smoothies, cider, like - I'm obsessed with ice. Not to mention I cannot force myself to get back into studying mode (and keep inventing new cold drinks lol), but to all of us taking finals now - it's just a few weeks more and we'll all be free for the whole time of holidays, let's keep that in mind.

I personally can't wait for the upcoming months since I have some traveling/work-related/university-changing plans and it thrills me so much I sometimes avoid thinking about it. But hey, here I am, with some vintage-y pictures I may not be totally happy about (not a model body as I am) but on the other hand felt like I should update it over here at least from time to time. Oh, and the shoes? I wore them for the first time that day and as long as they are quite... weird (?) there's something I love about fake fur on basic slip-ons.

I just love the feeling spring provides me with. Like, I'm changing so much, have power to work, meet new people, open my mind to new opportunities and, lol, be willing to dress up in something else than my dinosaur onesie. By the way, how's my new hair? I've never done anything so drastic to it in my whole life. The moment I saw 30 cm of my *dramatasing here* life falling down I was like hell yeah. It's fresh. Fresh's good.

Woah. It really feels like I grew to rather write my thoughts in my calendar or discuss them over a pint of cider with my friends than share them here. Seems weird. Kinda mature as well, I must say. So where do I begin with? Oh, let's try it that way: I bought this jumper in the Design Museum in Copenhagen las month, on Valentine's Day (gotta get myself a treat, apparently I am the person I love the most rn) (just kidding, I'm just trying to be funny) simply because I'm not superficial at all and I love when my clothes say something tricky and totally weird so I figured out I need another Local Heroes statement piece in my wardrobe. Especially when it's on a sale and the discount code is 'SELFLOVE'. Another thing is, we were shooting with Jacek, the day after we partied together, seeing each other for the second time in our lives. He came to Warsaw especially for the shoot and I was the one to come up with the idea of taking the pictures in the Neon Museum. If you know me or follow my social media you must be aware of my love for the neons (dear future husband, our living room will be another Neon Museum, so be prepared) so I was like yeah whoop neons neons neons *snaps 1384891 pics*.

What I also learnt recently is that you never know when you'll meet people full with passion and willingness to create something, or help you in some fields. So never say no to a party, open up to the others. As hard as it may seem, it helps. I know, I love the people I'm surrounded with already and I don't need any more  c l o s e  friends. I guess it's called a comfort zone. But from time to time (after too many shots, usually) I bump into someone and then I get to gain some opportunities or simply a nice person to talk to sometimes. And here we are, went to the party one night accidentally and finished with a photoshoot I'm really satisfied with. How superficial of me!