To zabrzmi zupełnie dziwnie, ale jeszcze nie tak dawno temu spojrzałabym na te zdjęcia i uznałabym, że są zupełnie nudne, za nudne do publikacji. Ale wiecie co? Uczę się być mniej krytyczna (bo zdecydowanie leży cienka granica między chęcią udoskonalania samego siebie, a bycia negatywnie nastawionym do wszystkiego co się robi) i, co jeszcze dziwniejsze dla mnie samej - uczę się prostoty. Kiedyś myślałam, że muszę posiąść wszystkie najdziwniejsze ubrania świata, teraz zwracam większą uwagę na detale, praca w butiku z ubraniami, chociaż pozornie nieprzydatna na długą metę - pokazała mi jak istotne są materiały z których wykonane zostały poszczególne rzeczy i jak istotne jest dobieranie ich do konkretnej osoby, jej figury czy nawet koloru skóry. Tak więc, prezentuję Wam moją kupioną na przecenie w &Other Stories, czyli obecnie ulubionym sklepie sieciówkowym, białą koszulę i oversize'ove, lniane spodnie z francuskiej marki Antik Batik, na które normalnie nie wydałabym tyle co kosztują, ale z racji na to że organizowaliśmy w pracy sample sale - sama kupiłam kilka rzeczy w bardzo korzystnych cenach. To jest zdecydowanie uniform w którym planuję spędzić brytyjskie lato (bo, nie oszukujmy się, krótkich sukienek to ja tu za dużo nie ponoszę) - wygodne, przewiewne materiały i rzeczy tak wygodne, że mogłabym w nich zarówno spać (drzemki rulesss), jak i pójść pobiegać.
Okej, a teraz idę spakować się do Polski, bo lecę już pojutrze.
Do następnego!

No hej.
Oj, chyba naprawdę ciężko mi idzie pisanie. Szczególnie jego zaczęcie. I wow, dawno nie klikałam w klawiaturę po polsku, zdecydowanie miła odmiana.
Więc co mam powiedzieć? Właśnie skończyłam pierwszy rok studiów w Londynie (a drugi w ogóle, tak jakby ktoś nie nadążał za moim dziwnie wybuchowym życiorysem). Ciężko mi jednoznacznie stwierdzić jak się czuję z tym, jak szybko minął mi ten rok akademicki, ale na pewno uświadomił mi, że nie chcę żeby pozostałe dwa, jak i reszta życia płynęły mi pod znakiem odliczania "do czegoś", bo wtedy, jak na załączonym obrazku widać, kompletnie nie zauważam tego co jest teraz. Zostałam królową aplikacji która pokazuje mi ile dni zostało do jakiegoś wyjazdu, czyjegoś przyjazdu, koncertu, czy czego tam jeszcze, że nie mam pojęci gdzie uciekło mi kilka miesięcy życia. Well, zapewne w pracy.
Ale tak, chyba się zadomowiłam, chociaż ciężko stwierdzić, bo w moim przypadku ten proces jest wprost proporcjonalny do większej tęsknoty za domem (a logika podpowiadałaby że będzie inaczej). Mimo wszystko, podoba mi się rutyna w która wpadłam, praca (i więcej pracy), uczelnia (wolne do września!!!) i krótkie wypady, dzięki którym mniej więcej raz w miesiącu mam zupełnie wolny dzień w domu. Ten dzień jest dzisiaj, więc piję poranną kawę, załatwiam przykre dorosłe sprawy, które może Wam się wydawać że nic nie znaczą, ale jednak rachunki same się nie zapłacą, pranie samo się nie zrobi, a zakupy nie przywędrują z Lidla (swoją drogą, czy to nie byłoby super? I jak już jesteśmy w temacie - God, bless the Lidl, kocham ich ceny).
Oho, jednak pisanie o wszystkim i o niczym nadal jest w moim zasięgu, z tego się, jak widać, nie wyrasta.
Podrzucam Wam zdjęcia, zrobione ponad miesiąc temu przez Szymona, mojego współlokatora (no tak, bo wprowadziłam się do ślicznej brytyjskiej kamienicy jakieś dwa miesiące temu, tak w ogóle). Planowo miała byś sesja na uczelnię, ale obudziła się we mnie chyba stara blogerska (lol) natura i oto jesteśmy, ja w moim wyhaczonym na sample sale gdzie pracowałam kubraczku/topie/bluzce/kardiganie (zwał jak zwał) z Baum und Pferdgarten, czyli jednej z moich ulubionych duńskich marek (kopenhaska nostalgia, hehe).
Do usłyszenia niedługo (może, nie obiecuję).

otworzyłam tę stronę, pusta internetową kartkę jakoś tydzień temu.
zniknęła w natłoku kart potrzebnych do projektu i nowych fascynujących wywiadów z Timothee Chalamet'em.

wow

Ciężko mi zacząć, chciałabym pewnie napisać więcej niż to, co zostanie opublikowane, a z drugiej story nie wiem, czy publikowanie czegokolwiek ma sens.

(co w ogóle ma sens?)
(może lepiej nie idźmy w tę stronę bo skończy się na interpretacji wierszy których i tak nigdy do końca nie zrozumiemy, czy czymś równie poetycko-drętwym)

Okej, jak widzicie, piszę po polsku, z mojego klaustrofobicznego pokoiku na Notting Hill i autentycznie, w tym momencie, czuję motylki w brzuchu i ledwo trafiam w klawisze, trochę trzęsą mi się palce.

Ostatni raz zawisło tu cokolwiek jeszcze z Kopenhagi, jakieś ponad pół roku temu. Jak to się stało? Dlaczego? I co z tym fantem zrobić?

Od razu może powiem, to nie ma być post na zasadzie "ojeeeej dlaczego nie miałam czasu na mojego blogaska". Bo nie miałam, nie ma co ukrywać. Ale chyba dużo we mnie siedzi i jak to tu wyłożę, ułatwi mi to ewentualną kontynuację czegoś, co od czasów gimnazjum było moim ulubionym hobby.

Tak. Kiedyś kardise było ogromną częścią mnie, mojego życia, robiłam zdjęcia z przypadkowymi ludźmi jeśli tylko zgodzili się użyczyć mi lustrzanki, obrabiałam je na starym komputerze, pisałam kliszowe modowe opisy które większego sensu zapewne nie miały, ale nadal zgrywały się z tym, co miałam na sobie.

Ale może od początku. Co u mnie?
A świetnie, jestem najszczęśliwsza jaka byłam w całym swoim życiu, ale też najbardziej sfrustrowana dorosłym życiem, które chciałabym odepchnąć, wsadzić do kufra z za małymi butami i wynieść na strych mojego domu na Podlasiu.


Zastanawiam się, czy ktokolwiek to w ogóle przeczyta. Przecież ponoć już nikt nie wchodzi na blogi, ja sama robię to bardzo sporadycznie i, no wiecie, wszystko jest na instagramie.

Generalnie rzecz biorąc, studiuję Fashion PR & Communications na UAL, konkretniej LCF, pracuję w praktycznie każdy wolny dzień, po godzinach staram się zdołać ugotować sobie w miarę zdrowe jedzenie, pójść na siłownię (co zdarza się zdecydowanie za rzadko), mieć czas dla znajomych (co ostatnio bardzo zaniedbuję), być na bieżąco ze wszystkim, co dzieje się w szeroko pojętym świecie artystycznym (wiecie, żebym wiedziała kogo nominowali do Oscara albo nie wypadła na totalnego ignoranta na zajęciach, gdybym nie kojarzyła kto jest na ostatniej okładce i-D magazine, tego typu rzeczy), czasami nagrać jakiś filmik, zmontować go, wiedzieć, co dzieje się na Instagramie, zrobić projekty, przeczytać lektury, aha, czasami zdarza mi się też spać. Albo spać dłużej z racji na płyny spożyte dzień wcześniej.


Dołóżcie do tego a) dziwną presję, bo w moim środowisku jest obecnie tyle dobrze ubranych i dobrze wyglądających ludzi, że w sumie po co światu ja i moje zdjęcia stylizacji, b) brak osoby która miałaby czas iść i zrobić ze mną zdjęcia, c) nie oszukujmy, modelką nie jestem i nigdy nie będę, więc generalnie rzecz biorąc szanujmy się i dajmy ludziom patrzeć na ładniejszych ludzi, d) CZAS oraz, e), czyli fakt, że sama od dłuższego czasu spędzam więcej czasu jako odbiorca video na YoutTube i więcej frajdy sprawia mi tworzenie takiego contentu (na który Was serdecznie zapraszam TU) i wychodzę z założenia, że jestem na tyle charyzmatyczna i gadatliwa, że lepiej i łatwiej dla wszystkich, jeśli powiem, co mi leży na sercu.

ALE

Tęsknię za pisaniem, zawsze uwielbiałam słowo, w czystej postaci, w książkach i artykułach. I jak żaden audiobook nie zmieni moich ukochanych, śmierdzących starością i pożółkłych powieści, tak filmiki nie zmienią tego, że mając 15 lat polubiłam blogowanie. Tęsknię za całym wizualnym procesem, uwielbiam robić zdjęcia, edytować je i układać obok siebie. Po prostu tęsknię za Kardise, które jest moim pseudonimem wśród znajomych od zawsze i na zawsze, które poniekąd uwarunkowało to co robię obecnie i co uwielbiam.

Zastanawiam się, czy faktycznie jest ktoś kto nadal chce wchodzić na strony i czytać lub oglądać zdjęcia? Czy to nie jest celowanie w eter, trochę bez sensu, szczególnie z moimi śmiesznie malutkimi zasięgami?

Te pytania zostawię chyba bez odpowiedzi, mam nadzieję że przebrnęliście prze te kilka(naście) akapitów. Chyba miałam czas na przemyślenie czy nadal chcę coś tu publikować (i TAK, chcę).
Nie wiem kiedy, nie wiem jak, ale w jakiejś formie chcę, żeby ta strona funkcjonowała.
A tymczasem jestem dużo bardziej aktywna na YouTube i o niebo bardziej regularna na Instagramie, więc możecie tam sprawdzać, czy pojawia się coś nowego.

Livin' in Copenhagen way for a month was (still is - I have like 5 more days here as I'm writing this) an awesome idea. Besides the fact I work a lot (a lady gotta make her own money to be able to spend it later on crazily expensive London accommodation), I feel like everything is so chill and relaxed here, the weather sucks but still you can breathe that fresh and clean air (I mean it - I seriously can feel the difference between that and Warsaw) and meet so many cool people literally everywhere. It's super international as well which I love. And speaking about that, Superkillen is one of my favorite places in CPH - combined of objects from all around the world is one of the most creative and fun open-air facilities I've ever seen, especially in the summertime. Michał and I did our best to take some pictures without using my usual lens since I broke them in Budapest, so I hope you'll like it.

 So I ended up working for the summer in Copenhagen. I mean, if everything goes with the plan I'm gonna study the thing I've aways wanted to study in the city I've always wanted to study starting in September, so what do I have to loose? I guess this is my way of meeting different culture, seeing the real ambience of the city and talking to locals - living there for a while, making some money to afford another adventure and, uhm, I must admit I love it so far. It's small, quiet, not crowded (usually), you can go basically everywhere on the bike since you have the paths everywhere, you have the seaside, the canals, friendly people speaking english fluently, what else is there to ask for?

A few days ago, in between some of my interviews, we went with Ola to the Olympus creative exhibition and took those pictures (you know how much I love neons and any other type of lights) so it was definitely fun. We got the cameras, SD cards and played around in space prepared especially for photography lovers.

Hot days filled with cold drinks are my absolute fave. I'm talking iced coffee, iced tea, iced juices, smoothies, cider, like - I'm obsessed with ice. Not to mention I cannot force myself to get back into studying mode (and keep inventing new cold drinks lol), but to all of us taking finals now - it's just a few weeks more and we'll all be free for the whole time of holidays, let's keep that in mind.

I personally can't wait for the upcoming months since I have some traveling/work-related/university-changing plans and it thrills me so much I sometimes avoid thinking about it. But hey, here I am, with some vintage-y pictures I may not be totally happy about (not a model body as I am) but on the other hand felt like I should update it over here at least from time to time. Oh, and the shoes? I wore them for the first time that day and as long as they are quite... weird (?) there's something I love about fake fur on basic slip-ons.

Hi everyone, shall I say we heaven't seen each other for a while? No? Okay.

So I've been working. And meeting people. And studying, making life-meaning decisions, planning trips and turning plans reality. Sounds cheesy? I know.
I haven't even publish on my blog's birthday, which used to mean a lot for me in the past, but let me say - I do enjoy making videos a lot these days. And, try as I might, you cannot really do everything at once, can you?
I sometimes feel like I should post something but then I realize it's not good enough. This crazy stupid pressure for something to be good enough actually makes you do nothing or share nothing unless you forget about it for a minute and enjoy the things you used to enjoy A LOT.
So yay, I've been to Berlin with two of my friends and yet to say, I'm now sipping on a third coffee today pretending I'm almost about to start learning this freakin' boring roman law *gasp*. This seems like a perfect time to share with you jus a few pictures from our stay there which I totally loved. I've never been to Germany and as much as I love West London vibes I knew Berlin would be a place a bit similar, edgy, cool and engaging. We've experiences very welcoming and kind-hearted people, beer drinking game, we were offered to buy weed on the street and lied on the grass full of flowers. But what's more, I've realized how historic Berlin is, how much of what I've studied at school is to be seen there, how you can still spot the differences between the certain areas in the city itself.

I have a thing with street art and colorful walls but also I enjoy people. Wherever I go, I always try to meet them and talk to them and it's just so great to hear about their adventures. This was also my first time staying at couchsurfing so I'm probably going to talk about this a bit more on my YouTube (as soon as I pass all those exams, ugh).
I hope you'll like the pics and that you missed me (lol XD) AND I'll try to take some real fash pics soon, xx.